Rik Verbeek

Met het schrijven van verhalen laat je nog wel is wat vragen open voor de achterblijvers. Hier wat antwoorden…

In Parijs begon een apparaat, ongevraagd, mijn boardingpass opnieuw te printen. Dit duurde echter zo lang dat ik het papier wat eruit hing af heb gescheurd en verder ben gelopen. Normaal gesproken duurt het 20 seconden om te printen, dit keer heb ik 2 minuten staan wachten en was hij nog niet klaar.

Voor zo ver ik weet geen hond.gegeten. Maar 100% zeker kan ik niet zijn, die Japanse tekens zijn verdomd lastig om te leren.

Hoe en wat ik hier aan karate wil.doen weet ik nog niet. Jasper en Thijs zijn namelijk niet echt van het karate. Ik denk dat ik er tegenaan moet lopen. Dan laat ik Jasper en Thijs even hun weg gaan en doe ik even m’n karate ding. Misschien hoe dichterbij Okinawa hoe groter de kans…

Wat betreft de pannenkoeken; ze lijken absoluut niet op de Nederlandse maar zijn wel erg lekker… Ze heten Okonomiaki wat zo iets betekend als ‘alles wat je lekker vind’. Zodra ik de ingredienten heb gevonden in een lokale toko zal ik de uitnodiginen versturen!

Dat was de antwoord ronde. Is er nog iets blijven plakken laat het me weten!

Op loopafstand van ons hostel lag de Senso-ji tempel. Deze tempel, de oudste van Tokyo, is omringt door marktkraampjes waar je leuk kan shoppen. Eenmaal hier doorheen ga je door de poort waar een gigantische lampion aan hangt. Niet één voor in de huiskamer hij is namelijk 4 meter hoog en weegt zo’n 670 kilo!

Laatste obstakel voor de tempel zijn de standjes waar je je toekomstige geluk kan laten vertellen door een trommel met houtjes. Het princiepe is simpel, je doneert 100 Yen (alles voor een goede toekomst), je schud met de trommel, en je haalt een houtje uit de trommel. Op dit houtje staat een nummer welke overeenkomt met een la-tje. Je opent dat la-tje en haalt er een briefje uit met jou toekomst.

Thijs, Jasper en ik hebben alle 3 een nieuwe toekomst. Jasper de beste, Thijs een wat mindere en voor mij ziet het er ronduit beroerd uit. Tenminste als ik het half en gebrekkig naar Engels vertaalde papiertje mag geloven. Wie weet is er nog wat aan te veranderen…

Dan maar verder naar de tempel. In de tempel is het gebruikelijk te bidden. Echter voordat je daarmee begint doe je een donatie. Ook deze bak is geen huiskamermodel. Dat heeft zijn voordelen; zo kan je namelijk je donatie over de rijen mensen heen gooien wie al staan te bidden. Hoewel ook dit tafreel heeft na 5 minuten zijn charme verloren wacht je er op dat het een keer mis gaat en er omstanders worden geraakt met donaties. Echter, mijn slechte toekomst was al begonnen….

Na de kennismaking met Yukina werd het tijd voor vulling van de maag. Yukina had hiervoor een passende oplossing.

We zochten een klein restaurantje uit een keten, waar we met de nodige omleiding kwamen. Hiervan werd de schuld neergelegd bij de telefoon van Yukina, deze wees de verkeerde weg (aldus Yukina).
Het principe om eten te bestellen is simpel. Bij een automaat in de hoek selecteer je wat je wil eten en je koopt een kaartje. Dat kaartje geef je aan de kok zodra je eenmaal aan tafel zit en binnen 2 minuten (!) staat je eten voor je. Eenvoudig, efficient en lekker.

Na dit smaakvolle gebeuren was het tijd om te shoppen. Niet dat we iets nodig hadden maar het kijken naar alle maffe dingen die de 100 Yen shop (+/- €1) te bieden had was al leuk. Na alle maffe, zinloze en vooral goedkope pruttel gezien te hebben op naar het volgende stukje vermaak.

Op naar 109 Women… Dit is dé toren voor hip vrouwelijk Tokyo! Het is een toren met winkels vol vrouwenkleding. De gemiddelde Nerderlandse vrouw heeft er niets aan want zelfs maatje XXL zal niet passen. Onze Japanse medemens is namelijk zeer compact gebouwd. Wel is het 9 verdiepingen lang je ogen uitkijken naar wat de gemiddelde vrouw in Tokyo hip maakt.

Na dit spektakel voor de ogen waren we allen toch behoorlijk hongerig, tijd voor eten. Uiteraard mocht Yukina een restaurant uitzoeken. Het bleek een prima keus. Echt Japans eten en in stijl. Dit was dan ook een goede afsluiting voor een geslaagde dag. Tijd voor het hostel!

Japanners staan bekend om hun beleefdheid. Wat leuker dan als toerist daar mis/gebruik van te maken… Op naar Takashima, een groot en duur warenhuis. Als je daar ‘s ochtends maar vroeg genoeg aankomt staat het personeel netjes naast zijn/haar counter. Op het moment dat je passeert zullen ze knipscharen en je in het Japans keurig welkom heten! Snelheid is wel geboden. Na een minuut of 10 zijn ze, zoals het hoort, gewoon hard aan het werk. Heb je gebrek aan eigenwaarde is dit de manier om dit op te krikken. Niet dat wij dit nodig hebben maar toch even een kort rondje gedaan!

Na dit warenhuis van top tot teen uitgekamt te hebben werd het toch echt tijd voor ons volgende agenda puntje; Shibuya kruispunt. Dit kruispunt is het drukste van Tokyo en misschien wel van de wereld. Per keer steken er zoveel auto’s en mensen over (om-en-om) dat een klein dorp in Nederland er trots op mag zijn als er zoveel verkeer per week voorbij komt.

Na dit toneelspel een aantal keer te hebben gezien zelf een poging gewaagd. Dit valt best tegen. Mensen van voor schieten rakelings voorbij en daarbij vergeet je dat van links en rechts ook nog mensen komen… Chaos op z’n best. Met deze bijzondere ervaring en de omgeving een klein stukje te hebben verkend werd het tijd om onze afspraak te ontmoeten.

Yukina is een local welke Thijs heeft leren toen hij in Zweden studeerde. Met haar hebben we afgesproken vlakbij dit bijzondere kruispunt. Om precies te zijn bij het standbeeld van een hond. Het verhaal wil dat dit hondje elke dag trouw op zijn baasje stond te wachten tot deze terug kwam van zijn werk. Zelfs toen het baasje er niet meer was. De trouwheid van het hondje heeft er vast voor gezorgd dat dit standbeeld er is gekomen.

Wat er allemaal op de planning stond met Yukina lees je in de volgende blog!

Niets is zo onvoormijdelijk op vakantie als een…… juist, Startbucks!

Hierbij de bevestiging dat we er daadwerkelijk zijn geweest. Meer hoef/heb ik niet te vermelden!