Rik Verbeek

Vanuit de alpen zouden we direct doorreizen naar Kyoto. Dat dit een kritisch punt zou worden wisten we al, hoe kritisch konden we van te voren niet weten. Omdat het een lange reis was (zowel de alpen als de trein) zouden we pas laat aankomen.

We hadden Kyoto’s cheapest hostel geboekt (misschien zit het in de naam) en keurig aangegeven dat we rond 23:00 wilden gaan inchecken. We waren er wat vroeger en wilden graag naar binnen, dus drukken we op de bel van de intercom… Na even wachten drukken we nog een keer, misschien hebben ze ons niet gehoord… Nog iets later moeten we tot de conclusie komen dat het allemaal niet baten mocht. Uiteindelijk worden we wel binnen gelaten door een gast van het hostel. Echter personeel is er niet te bekennen dus we nemen de telefoon ter hand die op de balie staat. Er stond keurig een nummer aangegeven welke te bellen in geval van problemen etc. Dit leek ons dus een prima moment daarvoor. Echter net als de intercom bleek contact onmogelijk…

Tijd voor een plan B, welke terplekke nog bedacht moest worden. Zomaar een bed pakken leek ons geen oplossing, je weet immers niet of je er dan 1 neemt die al bezet is. Dus, we gingen maar opzoek naar een ander hostel in Kyoto. Hoewel het een prima idee lijkt wisten we al dat er niet veel plek zou zijn. Er was namelijk een festival aan de gang dus zouden er veel toeristen zijn.

Snel met z’n 3-en alle middelen erbij, laptopje, mobiele telefoons en de telefoon op de balie. Hoewel de laatste echt alleen maar bedoeld was voor dat ene nummer vonden wij het deze keer geen bezwaar om hem te gebruiken voor een lokaal Kyoto nummer.

Gelukkig was het de eerste keer raak en hadden we een hostel gevonden. Echter wel aan de andere kant van de stad. Dus met alle bepakking terug naar het trein station om daar de trein te pakken naar Kyoto centraal. Helaas zou het nog zo’n 30 min. duren voor deze zou komen. Aangezien we hadden beloofd binnen die 30 min. in te checken in ons nieuwe hostel werd dat wat krap. Eieren voor ons geld gekozen en een taxi genomen richting het hostel. Een detail daarbij is dat de eerste taxi die we tegen kwamen ons niet mee wilde hebben vanwege de grote hoeveelheid bagage.

De taxi die ons wel wilde rijden hartelijk bedankt voor zijn service en moe maar met fatsoenlijke slaapplek gaan slapen…

Matsumoto is een mooi startpunt voor de Japanse alpen. Hier hebben we de nacht dan ook doorgebracht. Om vervolgens vroeg uit bed te komen en met de trein naar het begin station te reizen.

Buiten het berglandschap bevatten de alpen een dam welke gebruikt wordt om energie op te wekken. Het transport door de alpen is goed geregeld. Je betaald er zo’n €90 voor maar dan kun je met een combinatie van (trolley) bussen, kabelbanen en tunnels prima van je startpunt naar het eindpunt komen.

Aanmaal aangekomen bij het startpunt moeten we eerst nog van onze (overtollige) bagage af. Gelukkig hebben ze hiervoor een transport service. Je geeft je bagage af, geeft aan waar het heen moet (er zijn meerdere uitgangen) en dan komt het prima voor elkaar. Eenmaal daar aangekomen blijkt ons schema wat krap. De mensen van de transport service gaven aan dat er toch echt tempo gemaakt moest worden om de bus te halen. Even later bleek waarom, de bus welke we moesten hebben had al moeten vertrekken maar wachtte toch nog op ons. Het zou zeker weer een uur duren voordat de volgende kwam dus hiervoor waren we zeker dankbaar.

Na de bus werd het een stukje spannender; de trolleybus. Hoewel dit geen groot verschil lijkt gaat de trolleybus door de berg heen. Dit in een tunnel die nauwelijks breder is dan de bus zelf. Alleen op het passeerpunt is er meer ruimte. Maar zodra de tegemoedkomende bussen daar naast elkaar staan is er weer de gebruikelijke ruimte van zo’n 10 centimeter over.

Uiteindelijk kom je via de trolleybussen uit bij de dam. Deze levert waarschijnlijk de nodige stroom aan de omgeving, echter wij hadden moeite een waterstroom te ontdekken welke hiervoor zou kunnen dienen. Het was vast laag seizoen… Hoewel dit niet de schoonheid van de Japanse alpen was waar we op zaten te wachten was het een leuke toevoeging.

Na enkele stations en leuke uitzichten kwamen we uit eindelijk aan bij een station vanuit waar je mooi kan lopen. Er zijn verschillende paden welke langs verschillende interessante punten loopt. Één daarvan loopt er langs actieve bronnen en deze leek ons wel leuk. Tot onze teleurstelling was deze afgesloten. De reden hiervoor was ook zichtbaar. De bronnen waren aardig actief en er was dan ook een behoorlijke kwalm zichtbaar. Wat het precies was konden we uit de Japanse tekens niet duidelijk krijgen maar ik ga er vanuit dat het zwavel was.

Net voordat we besloten om weer terug te gaan naar het laatste transport station denderde er een man met een noodgang naar beneden, richting de bronnen. Door de manier waarop hij dit deed leek het een professional maar we zeker weten doen we dat niet. Evenmin weten we of de man is terug gekomen. Maar gaan er voor een happy-end van dit blog maar vanuit…

In Nikko hebben we 1 nacht gepland. Het nationale park staat daar bekend om zijn vele en mooie tempels. Tevens hebben ze er een uitgestrekt natuurgebied waar je mooi kan lopen. De aankomstdag gebruiken we om de tempels te bezoeken, de 2e dag om door de natuur te lopen.

Eenmaal in Nikko leggen we onze spullen in het guesthouse en trekken we er op uit. Eerst moeten we het dorpje door om uberhaupt iets interessants te komen. Het begint met een klein bruggetje. Of eigenlijk, de brug van de goden. Hier lopen we voorbij om een trap te nemen deze loopt omhoog een bos in. Na een paar van deze trapjes komen we bij een vervallen tempeltje. Het is al een tijdje niet meer onderhouden maar er staat wel een brandblusser naast voor het geval dat…

Het pad loopt op een gegeven moment uit het bos en we lopen een woonwijk in. Ook daar komt snel een einde aan en zien een soort van fabriekshal. Wat daaraan opvalt is dat er een tempel op staat geschilderd… Nader onderzoek wijst uit dat die fabriekshal eigenlijk om de tempel is heen gebouwd.

Uiteindelijk hebben we die tempel, een prachtige Japanse tuin bezocht en verder op de route nog veel meer prachtige tempels gezien. Voldaan en vol.honger zijn we terug gegaan naar het hostel. Het begon al donker te worden dus het werd tijd…

Buiten het gastgezin ontmoetten we daar Mika en Hanako. Twee jonge Japanse dames die allebei in het hostel slapen. Hanako is.met de fiets vanuit Tokyo (!) naar Nikko gefietst. Mika is net als ons met de trein gekomen. Het blijkt dat we alle 7 nog moeten eten. Samen met Mika en Hanako krijgen we de opdracht om ingredienten te halen in een supermarkt. Om het niet te makkelijk te maken zullen Mika en Hanako ons in het Japans vertellen wat we moeten halen. Aan ons de opdracht het te verzamelen. Na de nodige hints (het is een groente, een paar Japanse karakters, etc) hebben we alle ingredienten bij elkaar. Het hongergevoel was ondertussen aardig gegroeid. Tijd om te gaan koken. Aangezien het een Japans gerecht (okonomiaki) betrof hebben de dames het meeste werk gedaan. De Nederlanders werden gebruikt voor het domme werk. Prima combinatie, zo zaten we snel in zazen (zittend op je knieen) aan de lage tafel met een pizzapan in het midden. Ideaal om de Japanse pannenkoeken op te bakken. Beregezellig getafeld om vol en voldaan het bed in te rollen.

De volgende dag werden we wakker en hebben we de overbodige kilo’s eraf gelopen in de mooie natuur. Met als hoogtepunt een spectaculaire waterval.

Eenmaal terug in het guesthouse kwamen we er achter dat we te laat waren voor de trein die we gereserveerd hadden. Voor de trein daarop hadden we ook nog maar weinig tijd. Na een korte maar hevige sprint zaten we net op tijd in de trein, op naar Matsumoto!

De dag na de Senso-ji tempel hadden we de intentie om vroeg op te staan en de vismarkt te gaan bezoeken. Deze vismarkt is de grootste van Japan. De vis wordt ‘s ochtendsvroeg (5:00 of zelfs vroeger) verhandeld en kan dus dezelfde dag nog op je bord liggen.

Zoals ik al aangaf, we hadden de intentie om de markt te bezoeken. Deel 1, het vroeg opstaan is zowaar gelukt. Echter het bezoeken van de vismarkt niet. Althans het werkelijke verhandelen niet. Er bleek zoveel animo voor te zijn bij de toeristen dat ze bepaalde delen hebben afgesloten. Dit door opmerkelijk effectieve bewakers. Hoe die ons van de visverhandelende Japanners konden onderscheiden is mij een raadsel.

Na dit teleurstellende resultaat terug gegaan naar het hostel om daar nog even ontbijt mee te pakken. Na het ontbijt alle spullen gepakt om in de trein naar Nikko te stappen…

Met het schrijven van verhalen laat je nog wel is wat vragen open voor de achterblijvers. Hier wat antwoorden…

In Parijs begon een apparaat, ongevraagd, mijn boardingpass opnieuw te printen. Dit duurde echter zo lang dat ik het papier wat eruit hing af heb gescheurd en verder ben gelopen. Normaal gesproken duurt het 20 seconden om te printen, dit keer heb ik 2 minuten staan wachten en was hij nog niet klaar.

Voor zo ver ik weet geen hond.gegeten. Maar 100% zeker kan ik niet zijn, die Japanse tekens zijn verdomd lastig om te leren.

Hoe en wat ik hier aan karate wil.doen weet ik nog niet. Jasper en Thijs zijn namelijk niet echt van het karate. Ik denk dat ik er tegenaan moet lopen. Dan laat ik Jasper en Thijs even hun weg gaan en doe ik even m’n karate ding. Misschien hoe dichterbij Okinawa hoe groter de kans…

Wat betreft de pannenkoeken; ze lijken absoluut niet op de Nederlandse maar zijn wel erg lekker… Ze heten Okonomiaki wat zo iets betekend als ‘alles wat je lekker vind’. Zodra ik de ingredienten heb gevonden in een lokale toko zal ik de uitnodiginen versturen!

Dat was de antwoord ronde. Is er nog iets blijven plakken laat het me weten!