Rik Verbeek

We hadden de hele dag rondgestruind in het oude kasteel gedeelte van Buda. En langzaam begonnen we honger te krijgen. Tijd dus om eten te gaan regelen.

Van de mensen in het hostel hadden we gehoord dat de centrale markt een goede plek was om rond te kijken voor van alles en nog wat. Dus ook eten, daar gingen we tenminste vanuit. In de tram, keertje overstappen en we waren er. Nog voor je naar binnen stapt voel je de gezellige sfeer en het wordt alleen maar beter zodra je binnen bent.

De hal is volgepakt met allerlei standjes. Fruit, vlees, brood, snoep, van alles is er op de begane grond te vinden. Op de 1e verdieping komen daar nog is kleding, souvenirs en restaurantjes bij. Je ziet wel 5 keer ongeveer hetzelfde standje maar dat maakt het er niet minder leuk om.

Brood halen is ook leuk zonder dat je de taal spreekt. Je wijst het dingetje aan wat je graag wil hebben. Dan steek je een enkele vingers omhoog met het aantal stuks dat je nodig hebt. Schrik even van de prijs, voor 5 broodjes voor €520… ohh nee, HUF. Dat scheel alweer, €3,50 is HUF 1000 dus zo ongeveer €1,75…

Genoeg brood voor avondeten en ontbijt. Terug naar het hostel, lekker rustig eten en bijkomen!

Om even weg te zijn van de hitte dalen we af naar het labyrint. Een ondergrondse versie uit verse steen! Vroeger had dit gangen stelsel vast een praktisch nut voor het kasteel. Hier zit het praktisch aan vast. Tegenwoordig is het alleen voor de leuk.

Over het algemeen gesproken is het idee van een labyrint dat je ergens naar binnen gaat en een weg naar buiten zoekt. Van dit labyrint kon je dat niet echt zeggen, de plattegrond hing aan de muur waaruit bleek dat het niets meer was dan een tunnel die rond liep. Tot zo ver het zoek gedeelte…

Wel was er in elk stuk van het ‘labyrint’ iets leuks of moois te zien. Van beelden tot geluidseffecten tot grappige verhalen aan de muur. Hier en daar was een extra lichtje handig geweest maar daarvoor hadden we onze camera’s, met flits!

Al met al vermakelijk! Op naar het volgende ‘probleem’, eten.

Vroeger bestond Budapest uit Buda en Pest (voor de niet geschiedenis leraren onder ons). Nu wil het dat Buda een een heuveltje heeft waarop een kasteel(tje) staat. (Om zich te verdedigen tegen Pest?)

Wederom een kasteel, ja, ze zijn namelijk elke keer anders. En dat blijkt ook uit alles. Zodra je de poorten door bent, beland je gelijk op een pleintje. Dit pleintje blijkt een soort dorpspleintje te zijn. Direct aangrenzend staan er allerlei gebouwen welke kleine toeristenshops huisvesten. Slim gespeeld van die Hongaren!

Zodra je een beetje verder loopt waan je je gewoon in een dorp. Een postkantoortje hier, een tandarts daar, het gemiddelde dorp wat je overal hebt. Alleen dan niet binnen oude kasteel muren! (Al zijn de muren niet meer helemaal intact toch geeft de hele dorp die sfeer af.)

We hadden het nog niet eens gehad over het geweldige uitzicht. Budapest heeft namelijk een geweldige ‘skyline’ welke erg goed te zien is vanaf het kasteel. Alleen al het parlementsgebouw (dubbele woordwaarde in Scrabble) geeft daar alle reden toe. Daarnaast staan er genoeg kerken en andere gebouwen uit de oudheid.

Na dit plaatje opgenomen en geschoten te hebben vonden we het tijd weer naar beneden te gaan. Dit over de trappen die ons op de heenweg veel zweet en moeite hebben gekost. Maar nu weten we dat het niet voor niets was!

Het mooie Wenen laten we achter ons voor het volgende avontuur. Budapest!

De treinrit is niet zo lang in verhouding met andere ritten die we hebben gemaakt of gaan maken. Een uurtje of 3 maar. Veel valt er ook niet over te melden. We zaten relaxed op de veel te bewegelijke Oostenrijkers voor ons na (ja, ja, daar kan zelfs Rik commentaar op leveren).

Een comfortabele treinrit, en 3 uur, later stonden we in Budapest. Kijken wat deze stad ons brengt!

Het laatste bezoekje op de planning voor Wenen was kasteel Schönbrunn. Een voormalig ‘optrekje’ van de Habsburg familie.

Zodra je de poorten binnen loopt zie je een fonteintje staan welke nog al klein aan doet voor het formaat van het kasteel. Tot je dichterbij komt… Dan blijkt het met recht een fontein te mogen heten.

We liepen langzaam verder naar wat de ingang leek. Zeker waren we er niet van want je kon het niet lezen van deze afstand. Eenmaal wat dichterbij bleek het de doorgang richting de tuinen te zijn. Hier hadden de Habsburgertjes waarschijnlijk een voorliefde voor. Ook hier was duidelijk aandacht aan besteed. Een pad wat gevormd werd door een serie bomen leek een oneindige tunnel, het einde was namelijk niet te zien.

We liepen verder langs het kasteel, althans, langs de heg welke er omheen staat. De heg hield na een poosje op waardoor de rest van de tuin langzaam zichtbaar werd. Zie je het eerste stukje dan denk je, best wél groot. Zie het volgende stukje, denk je écht groot. Ben je de heg helemaal voorbij denk je, goh, ze hadden geld over. En dat voor nog zo’n kasteel, maar dan een kilometer verder op. Die kilometer er tussen was uiteraard bevolkt door net onderhouden tuin.

Ben je die schrik te boven komt er een tuinman op de fiets voorbij zeilen. Uit het bordje wat op de fiets zit maken we op dat er minimaal 52 tuinmannen moeten zijn. Begrijpelijk gezien het formaat van het hele complex.

Tijd om de hele tuin door te strekken hadden we niet. We houden het dus maar op een ‘dramatische balkon scène’. Vanaf het balkon zie je namelijk helemaal hoe groot de tuin is en hoe klein de mensen op een gegeven moment worden.

Na zoveel drama werd het toch echt tijd Wenen wenend te gaan verlaten. Een mooie stad waarvan we eigenlijk nog te weinig hebben gezien.