Rik Verbeek

Het heeft even geduurt maar we hebben weer een Starbucks gevonden met Internet!

Na Death Valley zijn we met z’n 3-en vertrokken naar Las Vegas. Natuurlijk om daar het nachtleven in te duiken. Al hebben we dat anders gedaan dan verwacht. Een paar mijl voor het hotel kom je uiteraard in de file. Dat hoort immers bij de grote stad. En waar heb je dan mooi de tijd voor, juist rondkijken. Veel zaken schieten makkelijk aan je voorbij. Juist omdat er zoveel te zien is. 1 reclame bord viel wel op. Armin van Buuren zou die avond in het Palm Resort hotel optreden. Al snel was besloten dat dit een aardig idee was om de tijd de doden. En, om wat van de stad te zien. Palm Resort lag namelijk niet in de buurt van de Stratosphere waar we sliepen.

Na de flinke wandeling hadden we alle 3 al aardig last van een dip… En we moesten nog beginnen! Hoewel Thijs de kaartjes keurig van te voren had gereserveerd mochten we eerst aansluiten in de rij. Dit om de kaartjes af te halen. Na die lange rij hadden we die, klaar om te feesten. Al snel werd duidelijk dat we daar nog even mee moesten wachten. Eerst weer in de rij voor om binnen gelaten te worden.

Hoewel het wachten wel erg veel tijd in beslag nam was het de moeite waard. Eenmaal binnen werd het publiek vermaakt door Glen Morisson. Dit als warmhoudertje voor “Armin ven Bjuuren” (lastig voor die Amerikanen Eerlijk is eerlijk, dat deed ie goed. Ook werd de zaal vermaakt door meerdere acts aan het plafond en in de zaal zelf. Van standaard dansers tot en met vlammenwerpers en acrobaten aan het plafond.

Eenmaal Armin aan het draaien werd het een groot feest. De dip waren we ondertussen alle 3 weer van hersteld. Dit om vervolgens weer een nieuwe te kweken. Om 5 uur, toen Armin er mee ophield was de nieuwe dip weer op z’n hoogtepunt.

Tijd om weer…. aan te sluiten in de rij voor een taxi. Deze keer viel het 100% mee, al na 5 min. zaten we in de taxi. De rit was minstens net zo snel. We stonden voor het hotel voordat we tijd hadden om in slaap te vallen. Het duurde dan ook niet lang voordat we dat wel in onze bedden deden.

Eenmaal wakker was het tijd voor ontbijt. De eerste dame welke we hier in een horeca gelegenheid voor aanspraken keek wat raar. Het was ondertussen namelijk 4 uur ‘s middags. Ze raadde ons aan om naar Lucky’s te gaan welke in het zelfde hotel zit. Goed en wel daar moest Jasper al weer richting de shuttle bus welke hem naar het vliegveld zou brengen. Afscheid genomen om na 2 weken weer te meeten in Frisco.

De rest van de dag de tijd genomen om Vegas beter te bekijken. Hoewel er veel te zien is, is het veel van hetzelfde. Heb je 1 casino van binnen gezien, heb je ze allemaal gezien. Het enige wat verschilt is hoe ze mensen proberen te trekken. De ene heeft een ‘werkende’ vulkaan, de ander heeft een show met fonteinen. De Stratosphere waar wij sliepen had het mooiste uitzicht. Hier hebben we uiteraard goed gebruik van gemaakt dus veel foto’s geschoten. (Ja, we hebben ze, maar niet de tijd om ze allemaal online te zetten.)

Daarna op tijd het bed in om de volgende dag weer op tijd te vertrekken naar Havasupai! Daarover de volgende post meer…

Eenmaal goed en wel uitgeslapen van Lovefest werd het tijd voor een echt Amerikaans ontbijt! Jasper die nu toch wel aardig ingeburgerd is in SF weet de betere plekjes te vinden voor ontbijt. Pork Store Cafe is zo’n plekje. Dit kleine maar gezellige hutje leeft ook puur op ontbijt. Tot 1 uur ‘s middags is het geopend daarna mag je naar de ‘standaard’ cafe’s. En omdat het zo goed is sta je dan ook te wachten in de rij. Maar het was het zeker waard.

Dit ontbijt hadden we ook nodig voor de taak die voor ons lag. Biking the bridge. Als je in SF bent moet je een aantal dingen gedaan hebben, dit is er 1 van. Zeker als Nederlander die hier bekend staan als echte fietsers. Deze tocht neemt dan ook zeker een halve dag in beslag. Na deze mooie maar vermoeiende tocht was het tijd om uit te puffen in de Pig & Whistle. Jaspers stamkroeg hier in SF. Al met al een goede afsluiter voor die dag.

Dag 2 in SF moest er uiteraard weer goed ontbeten worden. Wederom in een tent waar een wachtrij standaard is. Het wachten in deze rij maakte onze planning voor die dag wel wat onzeker. We hadden namelijk kaartjes voor de boot naar Alcatraz gereserveerd. Helaas moet je een tijd aangeven wanneer hoe laat je de boot wil nemen. Na een heerlijk ontbijt waren we te laat voor de boot naar Alcatraz. De kassier vond het allemaal niet zo’n probleem en gaf ons de mogelijkheid om plaats te nemen in de ‘standby’ lijn. Die exact 3 personen telde, Jasper, Thijs en ik. Na een wat brutaal optreden richting de laatste portier voor de boot mochten we toch nog mee.

Eenmaal op Alcatraz ranger John gevolgd welke ons over de ontsnappingspogingen heeft verteld. De ranger welke dit boeiend en met veel trots vertelde heeft op z’n bruiloft zelfs enkele van de voormalige ‘inmates’ uitgenodigd! Hierna de boeiende audio tour genomen welke langs veel interessante plekken ging. Het laatste hoogte (letterlijk) puntje waar we heen moesten was volgens Jasper ‘The CheeseCake Factory’. Naast een mooi uitzicht konden we hier genieten van heerlijk eten. Jasper kreeg via de SMS te horen dat hij toch echt de ‘Ultimate Magarita’ moest proberen. Alleen al van de geur werd je dronken. Nadat Jasper dit geweldige drankje weg gewerkt had was het weer tijd om naar huis te gaan. Daar goed geslapen om ons de volgende dag naar Yosemite te begeven. Daarover de volgende post meer!

Met de reis en het weerzien van Jasper een drukke en inspannende dag achter de rug. Toch weerhield ons dat er niet van om een kijkje te nemen bij Lovefest. Dit jaarlijkse spektakel is het grootste feest van San Francisco. ‘Stiekem’ is dit afgekeken van de in Berlijn gehouden Loveparade. Het concept is ook ongeveer hetzelfde, trucks met daarop de Dj’s.

Zo ongeveer de snelste manier van transport in San Francisco is het OV. $2 om vanaf het apartement naar het centrum te komen. Peanuts dus. Eenmaal daar kwam ons een geur van herkenning tegemoed. Hartje San Francisco werden we begroet door de geur van Hollandse groenten!

Uiteraard werden we met ons vreemde taaltje regelmatig opgemerkt door de overige bezoekers. Toch had maar 1 iemand het lef om te vragen waar we nou eigenlijk vandaan kwamen. Om het makkelijk te houden maar gezegd dat we uit Amsterdam kwamen, dat kennen de meesten hier tenminste.

Na een aantal uur feesten wel toe aan een snack. Dus geheel in stijl naar de Subway geweest. Daar een broodje geregeld zodat we thuis wat te eten hadden. Volgend probleem, we waren niet de enigen die van Lovefest naar huis toe gingen. Alle bussen in de zaten dus propvol. Gelukkig dient gemak de mens, dus een taxi genomen.

De chauffeur van de taxi was een echte spraak waterval. Helemaal toen we vertelden uit Nederland te komen. Hij was nog in het tijdperk van de ‘Guilder’ in Amsterdam geweest. Na een kort maar zeer vermakelijk ritje stonden we weer voor het appartement van Jasper. Daar van onze snack genoten en in slaap gevallen.

Eindelijk is het is dan zo ver, 3 oktober. Tijd om naar San Francisco te vliegen. Om 6 uur opgestaan en bepakt met 40 kilo richting de trein gehobbeld. Alles om 8 uur ‘s ochtends in te kunnen checken voor het vliegtuig. Nog ‘maar’ 3 uur voor de vlucht!

Eenmaal in het vliegtuig zelf hadden we alles goed voor elkaar. Keurig een dekentje en kussentje geregelt door de KLM. En misschien wel belangrijker; alle beenruimte die we konden wensen. Naast de nooduitgang, hierdoor waren we verzekerd van 3 meter beenruimte. Wat een luxe!

Eenmaal geland vlotjes door de douane heen, althans dat was de planning. 1 tip, neem geen vleeswaren mee, die mag je namelijk gelijk weer afgeven zoals in mijn geval! Als ik die salami niet aangegeven had, had ik gewoon door kunnen lopen net als Thijs. Die op z’n groene ogen gelooft werd. Helaas, ik was te eerlijk, of ik nog even met m’n bagage door de scanner wilde. Uiteindelijk geen probleem alleen m’n salami kwijt.

Hoewel Jasper keurig per sms liet weten te laat te zijn had de timing niet beter gekund. Net op het moment dat we in de aankomst hal stonden kwam Jasper van een afstandje al aan gesprint! (Jawel mensen hij sprinte.) Tijd voor een kop koffie om bij te kletsen.

Na de koffie de huur auto opgehaald, op naar Jaspers appartement. Daar aangekomen de koffers uit de auto gehaald en naar boven gesleept. Normaal gesproken zou dit een mooie tijd te zijn om te rusten ware het niet dat Lovefest aan de gang was in Frisco!