Rik Verbeek

Na een wat nat en mistig Aso hoopten we in Nara wat beter weer te vinden. Dit is ons prima af gegaan. Het weer was beter, het guesthouse goed en de omgeving interessant.

Op de aankomst dag zijn er fietsen gehuurd zodat we ons snel konden verplaatsen. Het is ons dan ook prima gelukt om van enkele tempeltjes terug te komen bij het guesthouse. Vervolgens zijn we op een door het guesthouse aangeraadde plek gaan eten. Prima gegeten, zoals eigenlijk altijd in Japan.

De volgende ochtend ontbeten in het guesthouse. Tevens zat er een klein meisje (van een jaar of 28) aan tafel uit de Philipijnen. Ze gaat op bezoek bij vrienden en maakt in Nara een tussenstop. Hoewel we los van elkaar vertrekken komen we haar weer tegen bij de eerste tempel die we willen zien… Vanaf hier is ze de rest van de dag met ons opgetrokken.
Veel van de tempels die we bezoeken liggen in een parkje. Dit parkje wordt naast de vele toeristen bevolkt door herten. Bij ‘ons’ zijn we voornamelijk gewend aan herten die bang voor mensen zijn. Hier is het anders om, sommige mensen zijn hier bang voor de herten. Dit wordt veelal veroorzaakt door de mensen zelf.

Heel dapper kopen ze de speciale herten koekjes. Vervolgens komen ze er achter dat ze opeens worden achtervolgt door een grote groep van deze beestjes. Veel mensen raken in paniek en proberen dan zo snel mogelijk van de koekjes af te komen. Dit werkt prima, maar vaak hebben de hertjes niet gelijk door dat je geen koekjes meer hebt. Dit resulteerd dan in geknabbel aan je broek of aan iets anders wat in de buurt is om aan te knabbelen… Zo heel af en toe (Jasper was 1 van de gelukkigen) gebruiken de mannetjes ook wel hun (gelukkig verwijderd) gewei om je ‘aan te tikken’. Levert dit niet het gewenste resultaat komt er gewoon een (iets) harder tikje… Tevens vond Jasper het een sport de diertjes op een zo orgineel mogelijke manier te voeren… Mond-op-mond was zijn favoriet. Hoeveel herten hierna in therapie moeten wilde hun groepsleider niet kwijt…

Het liep langzaam naar etenstijd toe. Rond zessen zijn we richting het guesthouse gegaan om daar de overtollige bagage kwijt te raken. Janice gaf aan nog nooit Okonomyiaki gegeten te hebben en wij waren er groot fan van. Niets stond ons dus in de weg om voor een vijfde keer deze Japanse pannenkoek te gaan eten. Dit liep dus uit op een geslaagde avond pannenkoeken…

Als afsluiting hebben we wat drinken gehaald en zijn in het toen donkere park gaan zitten. De herten bleken nu minder geinteresseerd. Wat raar is want volgens mij lusten ze gewoon bier…

Bij het Japan overleg kwam al naarvoren dat we graag het natuurlijk schoon van Japan wilden gaan bekijken. De vulkaan Aso is daar een goed voorbeeld van.

Er werd een guesthouse gekozen waarvan we goede referenties hadden. Het nadeel was dat we er wat verder voor moesten reizen. Tevens lag het busstation welke we moesten hebben om bij de vulkaan te komen wat verder weg. Zo’n 19 km…

De aankomst dag was het wat laat, dus werd er vooral rustig aan gedaan. Na een goede nachtrust werd het tijd ons passend te kleden en te pakken. Er lag 2 x 19 km in het vooruitschiet, op de fiets… En niet zo maar het regende namelijk katten en honden (om de Engelse uitdrukking te gebruiken). Zwembroek en T-shirt aan en maar trappen!

Thijs had besloten een andere route te nemen (hij is de echte fietsliefhebber) dan Jasper en ik… Die route bevatte dan ook echte uitdagingen. Jasper en ik vonden het voldoende om doorweekt aan te komen bij het busstation. De tocht aan onze kant verliep prima. We kwamen zelfs een lokale dame tegen wie ons een handdoekje aanbood om ons gezicht mee te deppen. Heel veel zin had het niet, we zouden binnen zeer korte tijd toch weer nat zijn. Maar het was een goed gebaar!

Uiteindelijk hebben Jasper en ik een uur opgewarmd en gewacht op Thijs. Deze had zijn tocht moeten afbreken omdat de weg was afgesloten. Meestal houdt hem dat niet zo tegen maar het blijkt dat vallende brokstukken vrij slecht kunnen zijn voor de gezondheid. Thijs en ik hadden droge kleding mee dus omgekleed in het busstation en (min of meer) droog de bus in…

Na zo’n 40 minuten stonden we bij het volgende station om te constateren dat het niet alleen nat maar ook behoorlijk mistig was… Hopend op een wonder de volgende bus in om ons richting de krater te brengen. Dat wonder….. is er niet gekomen. Dus we zagen maximaal 2 meter voor ons uit richting de krater, daarmee mochten we het die dag doen…

Hoewel we dan niet (helemaal) hebben gezien waarvoor we zijn gekomen hebben we wel weer een verhaal. Dat we uiteindelijk net te laat waren om eten te halen bij een lokale super of voor een restaurant maakt het verhaal helemaal af…

Vanuit Kyoto hebben we de trein genomen naar Osaka. Osaka zal vandaag alleen als tussenstation functioneren, we bezoeken er maar 1 attractie. Vervolgens reizen we door naar Hiroshima om daar te kijken wat de gevolgen zijn geweest van de A-bomb (zoals ze hem hier noemen).

Hoewel Osaka vast meer te bieden heeft zijn wij er vandaag alleen voor het aquarium. Het is één van de beroemste ter wereld en dus vast een plaatje om te zien.

Het blijkt even mooi als geniaal opgezet te zijn. Je begint hoog en circkelt langzaam naar beneden langs 1 centrale kolom. Die kolom is uiteraard een aquarium en gelijk de grootste die ze hebben. Hier zwemmen dan ook de grootste vissen die ze hebben. Als er dan op de bodem van zo’n aquarium een duiker zwemt valt gelijk op dat een 8 meter lange walvishaai best groot is…

Een groot voordeel van die ‘wenteltrap’ structuur is dat je eerst de pinguins tegenkomt op ‘het land’ en vervolgens zie je ze zwemmen net onder dat stukje land. Hoe gratieus en soepel dat gaat is verbazingwekkend…

Wat minder soepel gaat is het verplaatsen door de schoolkinderen. Voordat we naar binnen gingen stond er keurig een bordje met het aantal klassen (38) en aantal kinderen (2000). Dat is ongeveer 50 kinderen per groep. Hoewel we er prima overheen konden kijken was het er navigeren er tussendoor wat lastiger…

Na het prachtige aquarium zijn we door gereisd naar Hiroshima. Hoeveel contrast er kan zijn op een dag blijkt dan gelijk. Van (weinige) de gebouwen die zijn blijven staan na de A-bomb is er één tot monument verheven. Hier is in één oogopslag duidelijk wat voor een krachten hier zijn.vrijgekomen.

Bezoek je na die tijd ook nog is het museum dan wordt ook het persoonlijke leed zichtbaar… In een straal van 2 kilometer zijn de meeste huizen weg geblazen. De mensen wie er nog zijn zullen de rest van hun (korte) leven last blijven houden van de gevolgen. Zijn het niet de brandwonden dan wel de stralingsziektes…

Gelukkig heeft Hiroshima zich goed ontwikkeld. Er is nu een bruisend uitgaansleven waar wij te weinig van hebben gezien…

De volgende dag hebben we een korte trip gemaakt naar de Torii in het water. Zo beroemd dat zelfs de Ikea er een plaatje van verkoopt wat nu bij mij aan de muur hangt in de slaapkamer…