Het laatste bezoekje op de planning voor Wenen was kasteel Schönbrunn. Een voormalig ‘optrekje’ van de Habsburg familie.
Zodra je de poorten binnen loopt zie je een fonteintje staan welke nog al klein aan doet voor het formaat van het kasteel. Tot je dichterbij komt… Dan blijkt het met recht een fontein te mogen heten.
We liepen langzaam verder naar wat de ingang leek. Zeker waren we er niet van want je kon het niet lezen van deze afstand. Eenmaal wat dichterbij bleek het de doorgang richting de tuinen te zijn. Hier hadden de Habsburgertjes waarschijnlijk een voorliefde voor. Ook hier was duidelijk aandacht aan besteed. Een pad wat gevormd werd door een serie bomen leek een oneindige tunnel, het einde was namelijk niet te zien.
We liepen verder langs het kasteel, althans, langs de heg welke er omheen staat. De heg hield na een poosje op waardoor de rest van de tuin langzaam zichtbaar werd. Zie je het eerste stukje dan denk je, best wél groot. Zie het volgende stukje, denk je écht groot. Ben je de heg helemaal voorbij denk je, goh, ze hadden geld over. En dat voor nog zo’n kasteel, maar dan een kilometer verder op. Die kilometer er tussen was uiteraard bevolkt door net onderhouden tuin.
Ben je die schrik te boven komt er een tuinman op de fiets voorbij zeilen. Uit het bordje wat op de fiets zit maken we op dat er minimaal 52 tuinmannen moeten zijn. Begrijpelijk gezien het formaat van het hele complex.
Tijd om de hele tuin door te strekken hadden we niet. We houden het dus maar op een ‘dramatische balkon scène’. Vanaf het balkon zie je namelijk helemaal hoe groot de tuin is en hoe klein de mensen op een gegeven moment worden.
Na zoveel drama werd het toch echt tijd Wenen wenend te gaan verlaten. Een mooie stad waarvan we eigenlijk nog te weinig hebben gezien.
IS DIT NIET HET KSTEEL VAN SISI//?