Wederom een trein reisje voor de boeg… Een vrij lange zit, van 10:10 tot 17:50.
We waren ruim op tijd het hostel uit. Toen de gezellige drukte van de metro in spits tijd mee gemaakt. Iedereen keek ons aan met een kwade blik: ‘Waarom moeten jullie nu met zoveel bagage reizen?’ Wij keken terug met een blik van ‘We’ve got a train to catch’. Echter, onze Engelse blik werd niet begrepen. We overwogen nog een andere taal te proberen maar onze ervaring was dat als Engels niet lukt je het beter op kan geven.
Een vrouw die halverwege in stapte keek dubbel zo kwaad, ze kreeg af en toe een tas tegen zich aan. Heel veel meelei van onze kant zou ze niet krijgen. Ze had zich namelijk zelf met veel geweld tussen ons in weten te wurmen.
Met een goed gevoel stapten we we uit op Praag centraal. We hadden de metro overleefd. Tijd voor een pauze. De eerste avond in Praag hadden we een en ander aan geld uit de muur gehaald. Echter er was nog genoeg over voor zeker een overdreven luxe lunch! Dus vol vertrouwen een kleine winkel binnen gestapt. Met meer dan we eigenlijk konden dragen vertrokken we naar het spoor waar de trein al klaar stond.
Een korte stop in Pardubice zorgde voor nog meer mensen in de toch al volle trein. Geen probleem, wij zaten al lekker! Het nadeel echter van de volle trein: hitte! Met de stop werd het warmer in de cabine. Gelukkig duurde de rit maar een uur of 4… Opzich mogen we ook niet klagen, we hebben vakantie, dat is luxe genoeg.
In Katowice moesten we overstappen. Van de 25 minuten die we daar oorspronkelijk voor hadden waren er 19 afgesnoept door vertraging. Dan te bedenken dat we ook nog moesten uitzoeken van welk spoor de trein ging, lekker hectisch! Gelukkig stond er een medewerker van de spoorwegen vlakbij. Niet dat hij ons kon verstaan maar snappen deed hij ons wel. Het antwoord had hij niet gelijk paraat maar ook hier kennen ze mobiele telefoons. Na een kort belletje werd het duidelijk, spoor 4. Daar stonden we al dus dat scheelde een hoop gesleep met de grote tassen baggage.
We vervolgden onze weg over Poolse rails. Welke net zo prima reden als de Tsjechse. Langzaam kwamen we dichterbij onze bestemming. Eenmaal daar hadden we kennis gemaak met Rod, een Amerikaan die het allemaal goed voor elkaar had. Tenminste zo bracht hij het. Op Krakow centraal afscheid genomen en afgesproken dat we elkaar morgen wel zouden zien in Auschwitz. Dat stond namelijk voor alle partijen op de planning.
Na een korte tram rit konden we practisch uitstappen voor ons hostel en daar rustig bijkomen…
