Zoals beloofd, deel 2 van het Havasupai verhaal. Deel 1 vertelde vooral hoe we bij Havasupai kwamen, deel 2 verteld wat we daar nou eigenlijk gedaan hebben!
Tijdens de wandeling van het dorp naar de camping kwamen we al langs enkele watervallen. Na het opzetten van de tent zijn we hier nog even naar terug geweest. Dit om plaatjes te schieten, te genieten van de watervallen en natuurlijk voor de rust. Na een slechte nachtrust, een lange tocht en de hitte was dit een welkome ontspanning. Zowel de ogen als de oren werden gestreeld door het gekletter van water op steen. Ook de zon deed aardig zijn best (we hebben beter gehad) om het geheel op een aangenaam temperatuurtje te houden. Zodra je niet meer hoeft te ‘werken’ wordt de temperatuur ineens aangenaam. 
Er zijn ook nog verplichtingen, eten is er zo één. Tuurlijk hadden we daar van te voren aan gedacht. De voorbereiding had al plaatsgevonden voordat we in de buurt kwamen van Havasupai. Een ‘lokale’ buurtsuper had ons voorzien van Italiaanse worst, een blikje brandpasta en verder eigenlijk niets. Alles moesten we namelijk mee sjouwen, dus geen ruimte voor aardappelen of groente. Door de harde wind was het nog moeilijk ook het blikje brandend te houden en de worst (on-a-stick) warm te krijgen. Maar juist doordat dit even duurde, een half uur voor een half worstje, kon je er helemaal van genieten. Na deze heerlijke 1 gangs maaltijd vond het lichaam het voorlopig genoeg geweest. Tijd om in de slaapzak te kruipen in een eigenlijk, net te klein, tentje. Uiteraard deed ons dit niets na zo’n drukke dag, snel sliepen we dan ook.
Dag 2 was het tijd om een stukje verder te kijken. Hoewel de grootste attractie van Havasupai misschien wel de tocht naar de Colorado rivier is, is het ook de moeilijkste. De afstand er naar toe was zo’n 20 km. en dat over slecht begaanbare paden. Aangezien we de dag er op weer vertrokken en wederom 16 km. voor de boeg hadden leek ons dit niet het meest briljante plan. We hielden het dus verstandig op 2 watervallen die dichter bij te vinden waren, Moony falls en de Beaver falls. Echter dichterbij hoeft niet perse te betekenen ook makkelijker. Het mulle, zware, losse zand van de campground tellen we dan nog niet eens mee. Het begon vlak bij de Moony falls, grotten waar je met veel moeite en slipgevaar doorheen moest. Dit begon meer op speologie te lijken dan op hiken. We besloten om nog even te wachten met het schieten van plaatjes bij de Moony falls. Eerst een stukje verder naar de Beaver falls, nou ja, stukje. Stuk. De paadjes er naar toe werden smaller en vooral natter. Uiteindelijk hebben we een aantal keer het water moeten overbruggen. Geen brug, nee schoenen uit trekken en met blote voeten door het water. Even verder op werden we belaagd (oke, niet belaagd meer kwaad na gekeken) door een stel ‘long horn sheep’. Deze schapen met veel te grote uitgeruste hoorns bleken aardig op hun hoede toen we ze passeerden. Een papa of mama schaap keek dan ook niet echt vrolijk toen we hem/haar op een paar meter afstand voorbij gingen. Onder begeleiding van een gids werden een aantal scholieren ‘los gelaten’ in Havasupai. Deze hadden echter een moordend laag tempo waardoor het meer leek of we meer stil stonden dan vooruit kwamen. Gelukkig werd er snel een plekje gezocht waar ze even konden rusten. Nadat deze gewonden was werd het tijd door te stomen… Het idee was door te stomen naar Beaver falls en dachten die ook gehaald te hebben. Later bleek dat we nog niet eens in de buurt waren, onze buren op de camping konden dit vertellen. Niet te min hadden we plezier van de kleine, trapachtige watervalletjes. Een mooi plekje om de nodige foto’s te schieten. Na lang genoeg gestoeid te hebben met de foto camera’s werd het langzaam tijd om terug te lopen richting de Moony falls. Ook hier ruste de zware taak deze pracht waterval vast te leggen op een SD-kaartje (een gevoelige plaat klinkt zo gedateerd). Eenmaal het kaartje vol werd het toch langzaam tijd om aan de weg terug te denken. Er moest nog een acrobatische klim gemaakt worden alvorens het mulle zand weer te overwinnen! Eenmaal helemaal in het dorp een dinner geregeld en inkopen gedaan. De dag er op was het tijd voor de tocht terug naar boven!
Voor de terugtocht wilden we in alle vroegte het nest uit om de hitte voor te zijn. Zonder noemenswaardige vertraging aangekleed, tent opgeruimt en de spullen ingepak. Het is toch lastig afscheid nemen (het waren 2 fantastische dagen) van zo’n mooie plek, nog even de omgeving goed opnemen en verder. Een aantal watervallen en de mooie natuur onderweg zorgden ervoor dat we rustig konden afkicken. Hoewel de temperatuur langzaam omhoog (en later het pad ook) ging bleef ons tempo en de stemming er goed inzitten. Dat bleek wel toen we een groep tegen kwamen welke al 3 uur onderweg was maar nog niet halverwege. En dat naar beneden. Ter vergelijking, 3,5 uur hadden wij nodig om weer op parkeerplaats te komen.
Eenmaal boven was het tijd om dit te vieren. We hadden nog niet ontbeten dus zaak dit te doen bij een goede zaak. Uiteindelijk gestopt bij het enige echte ‘Road Kill Café’ met de slogan; ‘You kill it, we grill it!’ Helaas niets geraakt onderweg dus viel er niets te grillen. Na een vrij standaard ontbijt weer verder, nu op weg naar de Grand Canyon!
